Column – Gestalkt en bedreigd

Puik is een wekelijks, digitaal magazine voor Beesel, Offenbeek en Reuver; een magazine boordevol verhalen en nieuwtjes van en voor inwoners, verenigingen, scholen, bedrijven en maatschappelijke organisaties in het ‘Land van Puik’. 

Nog niet zolang geleden stond ik op het punt om mijn koffers te pakken en Reuver definitief te verlaten. Ik wilde geen seconde langer meer in ons huis zijn. Nee, ik had geen ruzie met mijn vriend. En nee, ook niet met de buren. Er gebeurde geen paranormale dingen, maar toch. Ik was er he-le-maal klaar mee. Ik zal u vertellen waarom.

Nummer dertien

In onze buurt vertoeven een flink aantal katten. We hebben ze een keer geprobeerd te tellen, maar dat klusje hebben we bij nummer dertien (toevallig ook nog een zwart exemplaar) gestaakt. De katten bij ons in de buurt maken het de laatste weken zo bont dat ik deze column moet gebruiken om de frustratie van mij af te schrijven. De fluffy beestjes poepen in onze tuin en sproeien tegen onze voordeur. Bij ongecastreerde dieren is sproeien een manier om de geur af te zetten en zo een partner te vinden. Zowel poes als kater doen het. Daarnaast heeft het te maken met het afbakenen van een territorium. Dat u het even weet. Ook drijven ze onze vriendelijke teckel tot waanzin.

“In onze buurt vertoeven een flink aantal katten. We hebben ze een keer geprobeerd te tellen, maar dat klusje hebben we bij nummer dertien (toevallig ook nog een zwart exemplaar) gestaakt.”

Potje drama

Het was tijdens zijn dagelijkse inspectie rondje dat Harley (de teckel) zomaar werd aangevallen door een kat. Uit het niets dook het beest op uit de struiken en gaf Harley enkele rake klappen op zijn neus. We waren allebei in shock. Harley, normaal niet vies van een potje drama, stond aan de grond genageld. De kat was ook zo weer verdwenen. Op het eerste gezicht was er niets aan de hand, maar enkele dagen later konden we met teckelmans richting dierenarts. Het resultaat? Een dikke ontstoken neus, koorts, antibiotica en vrouwtje €100,- lichter. Sinds die tijd wordt ons huis belaagd door alle katten uit de buurt. Zo vonden we al regelmatig ontlasting in de tuin, maar de laatste tijd is het alleen maar erger geworden. De voordeur kunnen we bijna dagelijks schoonmaken omdat ze er tegen sproeien en de beesten hebben zelfs het lef om gewoon ongegeneerd op de vensterbank te zitten om vervolgens boos naar binnen te staren. Om bang van te worden!

Katten oorlog

We voelen ons inmiddels redelijk bedreigd. Uit voorzorg laten we Harley nog nauwelijks alleen thuis en we wandelen met hem op tijdstippen waarvan we zeker weten dat katten siësta houden. Pasgeleden dus bereikte de katten-oorlog een hoogtepunt. In onze de tuin trof ik naast een dode muis ook een dode vis aan. Het was een signaal. De katten maffia bedreigde ons met de dood. En ik was het allemaal meer dan beu! Ik haalde kattenschrik, installeerde een sproei-installatie in de tuin en binnenkort komt er een anti-klimstrip op de schutting. We zullen de beestjes nooit opzettelijk pijn doen, maar op een gegeven moment is de maat gewoon vol. Vooralsnog werkt het allemaal niet. Het getreiter is nog steeds aan de gang, maar ik heb goede hoop dat als de baasjes dit lezen ze hun horror-viervoeters even tot de orde roepen. Ik ben ze alvast dankbaar.

Column – DAO ISSE DAN, DAO ISSE DAN, OZZE NIEJE PRINS

Puik is een wekelijks, digitaal magazine voor Beesel, Offenbeek en Reuver; een magazine boordevol verhalen en nieuwtjes van en voor inwoners, verenigingen, scholen, bedrijven en maatschappelijke organisaties in het ‘Land van Puik’. Voor de editie van week 9 schreef ik wederom een column. 

Laat ik deze column eens beginnen met fantastisch nieuws. Hij is er! Onze zoon Lewis (spreek uit als Loe-wis). Geboren op 22 januari 2019, jawel, tijdens de eerste en waarschijnlijk enigste sneeuwstorm van het jaar. Hoewel we stiekem al wisten dat hij één van die dagen geboren zou worden (inleiding), was het alsnog een grote verrassing.

Het bleek, volgens de dames in het geboortecentrum van Venlo, een snelle bevalling. Persoonlijk denk ik daar het mijne van, maar ik ga alles proberen te vergeten. Hij is er! Onze kleine Jocus haan. Geboren in Venlo. En dat, lieve lezers, blijkt nogal een dingetje ‘Oppe Ruiver’.

Even wennen

Hoewel ik dankzij de eeuwig durende strijd tussen Geleen (voor de nieuwe lezers; hier ben ik geboren en getogen) en Sittard wel wat gewend dacht te zijn, bleek dit van een heel ander kaliber. Als je in Reuver woont ben je een Windjbuujel. Als je in Offenbeek woont trouwens ook, al hadden ze het daar wellicht liever anders gezien. Als je in Beesel woont ben je er een van ‘De Drake’. Dat is gewoon zo. Punt. Het was dan voor sommige ook even wennen dat onze kleine man geboren zou worden in het rijk van het Venloosch Vastelaoves Gezelschap Jocus.

“Als je in Beesel woont ben je er een van ‘De Drake’. Dat is gewoon zo. Punt.”

Op zoek naar het juiste pakje

Papa en mama kon het overigens weinig schelen. Als de jocussen in 2037 een stadsprins zoeken mogen ze gerust bellen. Hoewel mijn vriend en ik allebei geen carnavalsvierders zijn, zoeken we toch al maanden naar een geschikte outfit voor onze pasgeboren zoon. Want net zoals onze ouders, willen ook wij Lewis deze Limburgse traditie zeker niet onthouden. Het liefst had ik een Disney pakje gevonden. Zo’n kleine Winnie the Pooh in de kinderwagen. Leuker wordt het volgens mij niet. Roel had Lewis veel liever in een cookie monster pakje gestoken of als Lego poppetje gezien. De baby in kwestie wil gewoon op tijd zijn fles, slapen, poepen en plassen. Hij heeft verder (nog) geen mening hierover.

Onbegonnen werk

U merkt het al, pap en mam zijn het er nog niet helemaal over eens, maar vooralsnog hoeven we er ook geen discussie over te voeren. Een carnavalspakje vinden voor een baby lijkt nog niet zo makkelijk. Ze zijn er wel, maar in maat 56, lekker warm én naar wens van papa en mama? Niet te krijgen. Ik ben absoluut niet handig met naald en draad. Zelf iets maken is dus geen optie. De oma’s inschakelen was een optie geweest, maar daar zijn we nu wellicht wat laat mee. Voor 2020 worden ze alvast aan het werk gezet. De zoektocht gaat ondertussen onverminderd door, maar zo vlak voor de vastelaovend begint de tijd wel heel erg te dringen. We hebben een reserveplan. Dat is een net iets te klein berenpakje. We hebben daarnaast ook nog een uiterste noodoplossing, maar daarvoor heb ik het telefoonnummer nodig van Vors Joeccius XI. Oh en een leuk huis in Venlo.

Fijn Vastelaovend! Alaaf!

Hij is er!

𝑴𝒂𝒂𝒌 𝒌𝒆𝒏𝒏𝒊𝒔 𝒎𝒆𝒕 𝑳𝒆𝒘𝒊𝒔!

Op 22 januari jl. zijn wij trotse ouders geworden van ons kleine mannetje Lewis. Moeder en baby maken het goed.

Lewis zal de komende weken worden opgeleid tot schrijver / content specialist. Samen met mama zal hij vanaf april (weer) volledig inzetbaar zijn. Tot die tijd doen we het even rustig aan.
——————————————————–
Nouveau Départ is (voor even) beperkt bereikbaar. Mails worden gelezen, maar het kan voorkomen dat een antwoord iets langer op zich laat wachten. Wij vragen hiervoor uw begrip.

Tot in het voorjaar!

Column – Niet alles is vanzelfsprekend

Puik is een wekelijks, digitaal magazine voor Beesel, Offenbeek en Reuver; een magazine boordevol verhalen en nieuwtjes van en voor inwoners, verenigingen, scholen, bedrijven en maatschappelijke organisaties in het ‘Land van Puik’. Voor de editie van week 37 schreef ik wederom een column. 

De laatste column van mijn hand ging over de strijd die wij (nog steeds) voeren met de buurtkatten. Ze komen inmiddels niet meer in de achtertuin, die winst hebben we al geboekt. De voortuin is echter nog steeds één groot slagveld. Uit pure wanhoop hebben we de baasjes meermaals aangesproken, maar jammer genoeg kunnen ook zij niet doordringen tot hun pluizige kattenbeesten.

Voorlopig heb ik de strijd gestaakt. Niet omdat ik zomaar snel opgeef, maar omdat ik er de laatste weken gewoonweg geen kracht meer voor had. Mijn energielevel was/is -10, ik lag/lig het liefste de hele dag in bed en eten ging/gaat niet echt goed. Althans, het eten zelf wel, maar het binnenhouden niet. Ik zal u verdere details besparen. Nu hoor ik u denken; Is ze ziek? Nee, gelukkig niet. Naar wat ik de voorbije weken gehoord heb is het een kwaaltje dat ‘erbij’ hoort (inmiddels al bijna 20 weken). Ja, dames en heren. Als alles goed gaat krijgt Reuver er in februari een nieuwe inwoner bij. Ik ben namelijk zwanger. En ik vind er tot nu toe nog niets aan.

“Ik ben namelijk zwanger en ik
vind er tot nu toe nog niets aan”

Geen leuker mens

Als klein meisje droomde ik al van een groot gezin. Zelf heb ik een broer en een zus. Ik kon me dan ook niet voorstellen dat ik maar één kind zou krijgen. Van dat laatste ben ik inmiddels al een beetje bekomen. Een zwangerschap is prachtig mooi als je weinig tot geen klachten hebt, maar lood-en loodzwaar als dat wel het geval blijkt te zijn. En nee, u heeft hier niet te maken met een ‘miemel’ die om het minste of geringste plat ligt. Ik ben eigen baas en weet heel goed wat hard werken is. Er was tot nu toe geen griepje dat mij voor langere tijd in bed hield. Deze zwangerschap heeft het wel voor elkaar gekregen en daar ben niet alleen ik, maar ook mijn omgeving niet echt blij mee. Door al het ziek zijn, het braken en het vreselijk lamlendig zijn word ik geen leuker mens. Sorry, maar het is even niet anders.

Voor het eerst jaloers

Wat ik nog veel erger vind is dat ik, maar ook mijn partner nog geen seconde hebben kunnen genieten van ‘ons wondertje’. We zijn zo dankbaar voor deze zwangerschap. Ik ben mij ervan bewust dat veel mensen niet zomaar zwanger kunnen worden. Dus klagen wil ik eigenlijk absoluut niet. Enerzijds vliegen de goedbedoelde adviezen mij om de oren. De mensen die het nog wagen om de uitspraak ‘Je krijgt er iets moois voor terug’ uit te spreken zijn in mijn omgeving nog maar op één hand te tellen. Vrienden van ons genieten met volle teugen van hun zwangerschap. En dat gun ik ze van harte, maar voor het eerst in mijn leven was ik jaloers op iets dat een ander had. Een vreemd gevoel. Voor nu is het vooral roeien met de riemen die ik heb. En op een sporadische ‘goede’ dag de babyuitzet bij elkaar sprokkelen. Ik durf nog nauwelijks de Prénatal in omdat ik al meerdere malen kokhalzend naar buiten ben moeten gaan, maar we blijven doorzetten. Net zoals miljoenen anderen mensen gaat het mij ook lukken, maar het is mij wederom duidelijk geworden dat niets zomaar vanzelfsprekend is.

Meer lezen? Klik dan hier

Er is nieuws!

De laatste post op de website dateert alweer van een poosje geleden. En ik had nog zo beloofd beter mijn best te gaan doen.

De voorbije weken waren druk en hectisch. En net op het moment dat ik besloot een vacature te plaatsen voor een beetje versterking diende zich ineens een nieuwe, toekomstige medewerker aan.

U kunt hem nog niet ontmoeten (wij verwachten hem rond 2-2-2019), u kunt hem ook nog niet zien (alleen in zwart/wit) en een woordje met hem wisselen lukt ook nog niet, maar we garanderen u dat hij een welkome toevoeging is voor Nouveau Départ. 

Kantoorhonden Harley en Hummer krijgen er een mensen broertje bij . 
Oh en geen nood! Nouveau Départ blijft gewoon bereikbaar.
Voor vragen of een vrijblijvend gesprek kunt u mailen naar: info@nouveaudepart.